CHRISTVANLIEMPD.NL - RONDJE BALTISCHE ZEE

Onderstreepte woorden in geel hebben een link.
Zijn de foto's te klein, gewoon hier klikken en nogmaals op de gewenste foto.

4 sept. Vandaag gewoon even kilometers maken (570).
We (Jos Koppers, medereiziger naar Nepal in 2010) en ik hebben afgesproken op een camping in de buurt van Schwerin.
Die nacht hebben we een gewelding onweer doorstaan in onze tentjes.

5 sept. Onderweg zien we pas hoe heftig het die nacht heeft geregend. Brandweerlieden pompen ondergelopen kelders leeg, weggedrukte putdeksels worden terug in de weg geplaatst en soms rijden we door kniehoog water.
Die middag zijn we door nieuwe regenbuien werkelijk verzopen op onze motorfietsen.

6 sept. We hebben de afgelopen nacht gekampeerd in een hotelkamer met de verwarming op de hoogste stand.
We hadden de tenten opgezet in de kamer en alle natte spullen uitgehangen in de hoop dat ze de volgende ochtend droog zouden zijn.
Vandaag gaan we naar Polen. Het weer is prachtig net als de rit langs de kust.

7 sept. Vandaag richting Gdansk. Omdat we die middag absoluut koffie willen drinken in de meest schilderachtige straat van Polen,
Ul. Mariacka, trotseren we langs schreeuwende reclameborden een enorme file om in de binnenstad te komen. De Ulica Mariacka is echt uniek.
Vanmiddag meenden we een kilometer of 5 onverhard aan te kunnen. De laatste 200 meters bestonden uit druipnatte, vette klei. Dus in het hotel met motorkleding, schoenen en helm onder de douche, vervolgens het pak te drogen gehangen en de laarzen onder de verwarming geplaatst en dan in onderkleding terug onder de warme straal om alles goed in de champoo te zetten. Je knapt er van op en je hebt meteen schoon ondergoed voor de volgende dag.

8 sept.
Vandaag gaan we voor het eerst Rusland binnen... en er ook weer uit. We hebben een visum dus dat wordt appeltje, eitje.
Nee hoor, niet dus. De motor moet ingevoerd worden en straks weer uitgevoerd. De formulieren zijn volledig in het Russisch en moeten ook in die taal worden ingevuld. De wachttijden zijn erg lang en dus zijn andere reizigers graag bereid te helpen.
Voor het eerst een vrouwelijke, Russische douanebeamte gezien die op torenhoge stiletto's staat, loopt, rent... en bijna neerstort. Prachtig.
Onze route loopt over een smalle rij duinen (300 à 400 meter breed) die voor de kust van de beide landen in zee ligt. Het zijn eigenlijk aan elkaar vastgegroeide waddeneilanden. De strook is zo'n 100 kilometer lang. Tegen het einde passeren we de grens met Litouwen. Weer dezelfde tijdrovende Russische procedures maar leuk om mee te maken. De Litouwers zijn sneller en gemakkelijker maar ze zijn dan ook volwaardig EG-lid.

Voor andere filmpjes klik hier of hier.
Zijn de foto's te klein, gewoon hier klikken en nogmaals op de gewenste foto.

9 sept.
Vannacht in Klaipeda voor het eerst geslapen in een hospes. Zo'n tweepersoonskamer in een hospes kost tussen de 20 en 25 Euro. Ik heb al een hospes gereserveerd in Riga waar de rit vandaag naar toe gaat. Het is droog op een enkele plensbui na. De wegen zijn goed maar lang, kaarsrecht en dus saai. Dichtbevolkt lijkt het land niet te zijn.
We rijden al een tijdje achter vrachtauto's en ik hoor ondanks mijn oordoppen en slecht gehoor iets piepen. Als we de vrachtwagens gepasseerd zijn horen ik het geluid nog steeds. Wat blijkt, de lager in het voorwiel van de MG Stelvio ligt aan gort. Met moeite haalt Jos, de berijder Riga. Zijn motor gaat steeds meer slingeren. In ons nieuwe hospes hebben we op internet een motordealer gezocht en binnen enkele uren was de zaak gerepareerd. Twee nieuwe lagers voor 60 LAT (1 LAT is € 0,70). Morgen blijven we in Riga.

10 sept.
Het hospes waar we slapen heet "Happy Hotel" en heeft nog het meest weg van een school. Lange gangen met aan beide kanten kamers. Er is een goed uitgeruste keuken en er zijn getegelde ruimtes met douches en toiletten. Een aantal kamers hebben vaste bewoners. Kleurrijke figuren, mannen en vrouwen. "We doen het op de Russische manier" is een veel gehoorde kreet. Dan wordt een blikje vis met en broodmes opgezaagd of een losgeraakt gordijn met spijkers aan het kozijn vastgenageld. Veel humor in Happy Hotel.
Vandaag het centrum van de stad bekeken. Riga is een beetje Haags, zeg maar een deftige stad. Het ligt niet aan zee maar er stroomt wel een prachtige, brede rivier doorheen. Over de rivier twee imposante bruggen. Opvallend zijn de prachtige, oude, houten huizen bij binnenkomst van de stad. Het is zaterdag en er wordt volop getrouwd in de vele kerken in het centrum. Overal zien we elegant geklede mensen met bloemen op weg naar een van de vele trouwpartijen. En weer die enorm hoge hakken. "I love high heels clicking on angular stones."
O ja, ook nog even een Riganese kapper bezocht vo vier Euro.
Het resultaat? Nou ja, "the Russian way".

11 sept.
Vandaag in een prachtige rit naar Tallinn gereden. Om toch vooral dicht bij de zee te blijven hebben we de nodig geitepaden getrotseerd.
Weer een hospes, nu op de campus van de universiteit. Een lange gang, veel deuren, daarachter een halletje met keuken, toilet en douche en telkens twee deuren naar Spartaans ingerichte kamers. Wat ons betreft helemaal top. Morgen blijven we om het oude stadcentrum te bekijken.

12 sept.
Voor we naar het centrum van de stad gaan gaan we eerst op zoek naar de oude glorie. Buiten de stad ligt aan zee een gebied dat voor de omwenteling bijzonder in trek was bij de Russische elite. Oude vervallen hotels getuigen daar nog van. Nu wonen er de nieuwe rijken in strakke, stralend witte villa's van minstens 1000 M³.
Bij de eerste indruk van Tallinn denk ik aan Anton Pieck. Teveel eer voor de bedenker van de Efteling en te weinig voor de geleverde inspanningen van de Estlanders. Maar toch, die indruk onstaat omdat ze er een groot terras van hebben gemaakt waar je niet om heen kunt als je van ´attractie´ naar ´attractie´ slentert. Niet echt mijn ding zo'n stad. Ik kijk liever naar andere zaken. De prijzen zijn pittig. Bier plus 10% bediening plus 20% tax. En dat alles in Euros want sinds 1 januari 2011 denken ook de Estlanders dat deze munt zaligmakend is.

13 sept.
Vandaag gaan we naar St. Petersburg. Het regenpak moet al meteen aan. Voor de Estlanders lijkt de Euro vooralsnog echt zaligmakend.
'n Prachtige autoweg brengt ons naar de grensstad Narva. Langs de gloednieuwe weg grote blauwe borden met een circel van sterren.
Daaronder een voor ons onbegrijpelijke tekst die natuurlijk dankbaarheid uitdrukt richting EG.
Aan de grens gaat het mis. We worden terug de stad Narva ingestuurd waar ergens op een groot ommuurd terrein Fort Europa z'n werk doet.
We passeren immers de buitengrenzen van de EG en in ons geval nog wel de denkbeeldige streep naar Rusland. Europese grensbewaking op z'n best. Daaroverheen komen nog eens de Russen. Ik moet zeggen, de beamten nemen volop de tijd voor je. In alle rust en volmaakt ontspannen doen zij hun werk. De voertaal is uiteraard Russisch. Mijn Russisch is die middag even niet wat het normaal is dus vraag ik wat precies bedoeld wordt. Iets luider en beter articulerend herhaalt zij de vraag. "проживани . Och ja, woonplaats natuurlijk. Wat dom van me." Als blijkt dat een formulier in tweevoud niet helemaal correct is ingevuld overhandigt zij ons geduldig glimlachend twee nieuwe formulieren om de fout te herstellen. Andere reizigers wachten intussen ontspannen achteroverleunend in de auto hun beurt af. Anderhalf uur later zijn we al in Rusland. Eigenlijk moeten de Russen ook deel gaan uitmaken van de EG. Al is het alleen maar dat stuk naar St. Petersbrg. Krijgen ze van Brussel ook een mooie weg cadeau naar de mooiste stad van Europa.

14 sept.
Ik plaats de foto van Jos en mij prominent. “First beer in Petersburg”.
5 minuten later verging ons de lach. We denken ervaren reizigers te zijn maar we worden als amateurs gepakt, gezakt en genaaid in Sint-Petersburg.
We hebben ons gisteren door de drukke binnenstad geworsteld. Twee uur rijden door een werkelijk prachtige stad zoekend naar ons "hotel."
De GPS heeft geen kaarten van het gebied dus voer je coördinaten in van bijvoorbeeld jouw hospes, Kot Matroskinn en een pijl op het GPS-scherm probeert ons de juiste richting uit te sturen. Een stadsplattegrond, laat staan straten, zien we niet. Kot Matroskinn blijkt werkelijk een kot, gevestigd op de zevende verdieping van een enorm verwaarloosd gebouw uit de jaren twintig. Het pand staat in de steigers, het wordt gerestaureerd.
De lift (the Russian way) vertrouwen we niet dus klimmen we met onze bagage de eindeloos luie trappen op naar boven. De ontvangst is hartelijk en we hebben zowaar een eigen kamer. Achter ‘n deur verderop staan stapelbedden en in de kamer naast de ingang verblijven vijf Chinezen. Vier vrouwen en een man. Er is een keuken, twee toiletten en een halletje voor rokers. De bedden zijn een ramp, ze zijn te kort voor Jos en mij en de matrassen zijn uitgewoond. Ik voel me als een Pool op een Brabants aspergeveld. Toch heb ik het naar mijn zin.
Ik wordt om zeven uur wakker omdat het stinkt. De Chinezen maken hun ontbijt klaar in de keuken. De hospita heeft voor ons twee koekjes, twee zoete broodjes en thee als ontbijt klaargezet. Aan het aanrecht poetsen de Chinezen intussen luid rochelend hun tanden.
We pakken de metro naar de binnenstad en wandelen door de drukke winkelstraat Nevsky Prospect naar de Hermitage. Ik wil alleen naast de 24 Rembrandts wat Hollandse meesters zien en dan doen we nog even het beroemdste warenhuis van Petersburg. Misschien een goeie plek voor hebbedingetjes voor het thuisfront. We drinken ons eerste biertje in Sint Petersburg. Iemand tikt op de schouder van Jos. Druk pratend informeert hij naar de weg. We kijken beiden naar links terwijl van rechts mijn cameratas gejat wordt. Ik merk het meteen maar een derde persoon in het complot leidt ons gerafineerd af door verontwaardigd te reageren op de diefstal. "Ik zag het gebeuren, het was een klein mannetje." Intussen heeft de man die ons aansprak de gelegenheid de plaat te poetsen. Weg kamera en nog erger weg foto's. Sceptisch gaan we naar de metropolitie die echter heel efficiënt reageert. We worden doorverwezen naar een bureau aan de 1e Sowsetskaja waar een agent in het Russisch een rapportje van de diefstal uitwerkt en voorziet van indrukwekkende stempels en handtekeningen. Voor de verzekering. Als troost hebben we een veel te duur Italiaans restaurant bezocht.

15 sept.
Vanmorgen in alle vroegte uit Petersburg vertrokken. Het is nat en druk. Tegen de middag klaart het op. De procedures bij grens vragen weer veel tijd. Vlak na de grens vinden we warme blokhut aan een prachtig meer. Het is al volop herfst in Finland.

16 sept.
Vandaag is ons een zonnige dag beloofd door de campingeigenaar. We hebben een prachtige rit voor de boeg langs de grillige, heuvelachtige kust.
We zoeken de kleine wegen op tussen de honderden meren. Die middag rijden we dwars door het centrum van Helsinki. Opvallend is de mooie architectuur van de stad. Ook hier is de kust grillig. We kamperen gratis en zijn verbaasd over de overvolle camping. Tot we ons realiseren dat vandaag het Finse weekend begint en de Scandinaviërs zoeken dan hun vertrouwde plekje aan een van de meren op.

17 sept.
Vanavond nemen we de nachtboot naar Stockholm. Op weg naar Turku, de vertrekhaven, maken we nog een extra lus naar de kust maar toch zijn we veel te vroeg in het havengebouw. € 140,00 voor twee motoren plus berijders en een piepklein kajuitje aan boord. De veerboot heeft de afmetingen en de inrichting van een cruiseschip. Restaurants, bars, disco,casino, bioscoop, zwembaden en natuurlijk de ongelooflijk belangrijke Tax Free. De motoren hoeven niet vastgesjord te worden want de zee is rustig. Op weg naar boven komen we tot onze verbazing tientallen stomdronken mannen en vrouwen tegen. In de lift staren ze waterig naar onze kleding en bagage. Op de verdieping waar de taxfreewinkel is gevestigd mensen met steekwagentjes. Daarop hoog opgestapeld trays met bier in blik, 24 blikjes a € 17,00 per pak, , 10 pakken per steekwagen, per persoon twee steekwagens = 480 blikken bier. Iemand legt ons uit dat drinken in Scandinavië heel duur is. Dus maken veel jongeren, drinkers en feestvierders in het weekend de oversteek van Zweden naar Turku en weer terug. 12 uur zuipen op de heenweg, verder zuipen op de terugweg, misschien even naar de disco om vervolgens ergens in een van de gangen volledig in een coma te belanden.

18 sept.
Even over wat dronken blokkades heen stappen. Stewards met witte, plastic handschoenen proberen de stinkende lichamen weer tot leven te bewegen. Ik ben vroeg opgestaan want ik wil het binnenvaren van Stockholm zien. De zon zit nog achter de horizon maar de hemel belooft een mooie dag. Het panorama is werkelijk adembenemend. Overal bebouwde, mooi verlichte eilandjes. Hoezo Nederland waterland. Hier weten ze, net als in Helsinki ook wat bouwen en wonen aan het water is.
Om 6.30 uur staan we in een volkomen leeg Stockholm. Geen hond. Alle stoplichten springen voor Jos en mij op groen als we naderen. De stad is helemaal van ons. We drinken onze eerste koffie in een cafetaria dat pretendeert 24 uur per dag open te zijn. Dat staat op de gevel. De deur is open, binnen is het een puinhoop en achter het loket licht iemand te snurken. Samen met ons lopen toevallig twee Russische toeristes uit Sint Petersburg binnen. Ze willen geen koffie. Ze willen liever thee. De automaat levert ook heet water en mijn reisgenoot Jos tovert als een echte womanizer twee zakjes thee uit zijn bagage tevoorschijn.
We knallen dwars door Stockholm richting kust. Nou dat valt tegen. Geen fraaie weggetjes, heuvels, onverwachte bochten of plots opduikende meren. Saai, saai, saai. Als vanzelf komt het heerlijke gevoel op van terug op weg te zijn naar huis. Je gaat per slot van rekening toch weg om uiteindelijk weer thuis te komen.
Weer een blokhut die avond. Eentje van €20,00. Ze verschillen nogal die blokhutten. Ook op dezelfde camping een Zweeds echtpaar van in de 60 uit Stockholm die elke maand naar Putgarden, Duitsland rijdt om witbier, sterke drank en sigaretten te kopen. Zo'n 1200 kilo kunnen ze steeds meenemen. Zeg maar 3600 blikken bier en onder de stoelen wat flessen whiskey, wodka en schnaps. We vinden dat toch wel een heel opmerkelijk maandelijks verbruik maar het echtpaar verzekert ons dat ze veel, heel veel vrienden hebben.

19 sept.
Vandaag willen we van Zweden naar Denemarken oversteken via de 16 kilometer lange Oeresundbruecke.
In de aanloop verdwalen we enorm in Malmö. We hebben immers in de GPS vastgelegd geen gebruik te willen maken van tolwegen en de weg over De Sont is er eentje. € 22,00 per motor. De brug is 57 meter hoog en borden geven een windkracht aan van 4. Te doen dus. We nemen weer een blokhut want morgen modeten er kilometers gemaakt worden en dat betekent vroeg op.

bron: wikipedia

20 sept.
Je kunt lekker knallen over de Deense en Duitse autowegen. Er is even een pauze van een uur op de veerboot naar Putgarden maar dan is doorgaan. Om kwart voor zes schuif ik aan voor de soep.Misschien is er iemand die zin heeft twee dagen te komen poetsen.
Poetsen van motorfietsen valt onder de noemer liefdewerk, oud papier.
Dus meer dan "nen eij over ouwen bol kunde nie krêgen".